Imprezy integracyjne na terenie placu szkolnego, piknik na boisku szkolnym.Nauczanie i terapie inwidualne.Prowadzenie ogródka szkolnego, zajęcia przy pielęgnacji sadzonek warzyw.Uroczystość zakończenia szkoły, uczniowskie przedstawienie tańca Wyjścia na zajęcia poza szkołą w ramach wychowania fizycznego, przykład zajęć z  korzystanie ze sprzętu wodnego.Nauczanie gotowania, czterech uczniów obierających warzywaHipoterapiaWyjście ze szkoły do parku w ramach wychowania fizycznego, rehabilitacja poprzez jazdę na rowerze (trój/czterokołowych)Wyjście ze szkoły w plener, punkt widokowy w parkuTablice Interaktywne, tablica ma funkcje reagowania na dotyk jak Przykład sali nauczania, sześcioro uczniów i nauczyciel.Zooterapia, rehabilacja pod wpływem zwierząt. Przykład dogoterapiiWyjazdy szkolne, przykładowy wyjazd nad morze.Boiska szkolne, boisko do koszykówki i boisko do piłki nożnejZajęcia na pływalni poza szkołą

50-lecie Zespołu Szkół Specjalnych Nr 85 w Warszawie22 listopada 2013 roku był jednym z najważniejszych dni w historii Zespołu Szkół Specjalnych Nr 85. Obchodzono jubileusz 50 – lecia założenia Szkoły Podstawowej Nr 243, pierwszej w Polsce „SZKOŁY ŻYCIA”.

Podczas uroczystości jubileuszowych zostało nadane imię Eunice Kennedy Shriver szkołom wchodzącym w skład Zespołu Szkół Specjalnych Nr 85 (Szkoła Podstawowa Nr 243, Gimnazjum Nr 146 i Szkoła Przysposabiająca do Pracy Nr 5) oraz otrzymały one sztandar. Fundatorami sztandaru byli: Miasto st. Warszawa, Rada Rodziców oraz Stowarzyszenie „Parasol”.

Eunice Kennedy ShriverEunice Kennedy Shriver (1921 - 2009) 

Eunice Kennedy Shriver urodziła się w USA, 10 lipca 1921 roku. Była siostrą prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna Kennedy. Ukończyła Uniwersytet w Stanford w dziedzinie socjologii. W 1953 roku poślubiła Roberta Shriver. Mieli 5-cioro dzieci.
Jej zainteresowanie problematyką osób z niepełnosprawnością intelektualną wynikało
z faktu posiadania niepełnosprawnej intelektualnie siostry Rosemary. Eunice Kennedy Shriver, jako nieliczna z rodziny, towarzyszyła siostrze przez całe życie, aż do jej śmierci w 2005 roku.
Obserwując swoją siostrę w codziennych zabawach i zajęciach (m. in. razem pływały, grały w piłkę, jeździły na nartach) Eunice doszła do wniosku, że gdyby niepełnosprawni mieli takie same doświadczenia jak inni ludzie, mogliby osiągnąć o wiele więcej niż ktokolwiek mógłby się spodziewać.